Wzorzec rasy: standard FCI 184;
Kraj pochodzenia: Niemcy;
Zastosowanie: pies stróżujący i do towarzystwa;
Klasyfikacja FCI:

Grupa II: pinczery i sznaucery-molosy-szwajcarskie psy i inne rasy;
Sekcja 1: pinczery i sznaucery bez testów psychicznych;

Opis rasy.

Pinczer średni jest to najstarsza i podstawowa forma rasy- wywodzą się od niego za równo pinczery miniaturowe jak i dobermany. Rasa ta podobnie jak szpice i teriery wywodzi się od szakalopodobnego przodka- psa torfowego- Cannis familiaris palustris, którego szczątki(znalezione na terenie Bośni,Szwajcarii,Włoch Niemiec i Austrii) datuje się na ok 8.tys lat przed naszą erą.
W 1836 mianem pinczera określano psy o włosie gładkim(obecne pinczery), szorstkim(dzisiejsze sznaucery) i jedwabistym(dziś już niesitniejący). Jako odrębna rasa pinczer pojawił się po raz pierwszy w 1895 roku w Monachium.
Pinczery były pierwotnie psami stajennymi, które służyły do pilnowanai koni i tępienia szczurów i tym podobnych gryzoni. Dziś są wielce cenionymi stróżami, które słyną ze swojej czujności i decyzyjności, co nie znaczy, że profesja szczurołapa poszła w odstawkę. Jest także doskonałym towarzyszem umiejętnie prowadzących go ludzi.

Charakterystyka.

Pinczery cechują się żywym temperamentem i wesołym usposobieniem. Są pewne siebie i za razem bardzo zrównoważone. Pinczer odznaczaj się mądrością i wytrwałością, co czyni z niego doskonałego towarzysza rodziny. Jest bardzo czujny i nieufny w stosunku do obcych (o obcości decyduje właściciel,który wpuszcza, bądź nie do swojego domu, pies doskonale wyczuwa, kogo ma traktować jako swojego).
Należy pamiętać, że pinczer w sytuacjach konfliktowych podejmie decyzję i stanie po którejś ze stron.
W stosunku do obcych psów pinczer nie jest psem, który jako pierwszy szuka zaczepki.

Wygląd ogólny.

Pinczer jest psem krótkowłosym, średniej wielkości o dumnej postawie, eleganckiej, płynnej linii, sylwetce kwadratowej. Jest, podobnie jak sznaucer, slinie zbudowany; ze względu na krótki włos jego dobrze rozwinięte mięśnie są widoczne podczas ruchu.

Głowa: Silna i wydłużona, bez wyraźnie zaznaczonego guza potylicznego. Długość jej stanowi 50% długości grzbietu. Z profilu linia czołowa równoległa z prostą linią grzbietu nosa. Część czołowo-ciemieniowa płaska. Uzębienie pełne, silne, zwarte, zgryz nożycowy, wargi ciemne, przylegające. Uszy nie cięte wysoko usadzone, załamane do przodu z końcami w kształcie litery V. Oczy ciemne, średniej wielkości, owalne (niepożądane małe i skośne), dolne powieki całkowicie kryją spojówki.

Szyja: Proporcjonalnie długa, lekko wygięta, sucha, silny kark.

Tułów: Długość tułowia = wysokość w kłębie. Klatka piersiowa głęboka ( do łokci) i umiarkowanie szeroka, o płaskich żebrach, przedpiersie wyraźnie ukształtowane, brzuch umiarkowanie podcięty, grzbiet krótki i lekko spadzisty.

Kończyny przednie: Łopatka ukośna, przedramię i śródręcze w jednym pionie. Stroma łopatka i wąska postawa przednich łap są dużymi wadami.

Kończyny tylne: Ostre kątowanie tyłu, zapewniające posuwisty chód, uda i podudzia silnie umięśnione.

Łapy: Wymagane krótkie, tzw. kocie, o wysklepionych palcach, ciemnych i silnych pazurach.

Ogon: Naturalny.

Szata: Pokrywa krótka, gęsta, gładka, przylegająca i lśniąca, bez łysin.

Umaszczenie: Jednolicie brązowe we wszystkich odcieniach (od płowego do sarniej czerwieni) lub czarne z rdzawym, możliwie jak najbardziej nasyconym i wyraźnie odgraniczonym podpalaniem (nad oczyma, podgardle, dwa trójkąty na piersiach, śródręcze, łapy, wewnętrzna strona kończyn tylnych i pod ogonem).

Wysokość: Mierzona w kłębie 45 – 50cm

Ciężar: psy i suki 13 do 18kg

Chody: Kłusuje w kolejności diagonalnej (po przekątnej), krok posuwisty.

Uwagi: samce muszą posiadać dwa normalne jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

Wady.

Wszystkie odstępstwa od wzorca, a w szczególności:

– zbyt ciężka lub zbyt lekka budowa;
– krótkonożność lub wysokonożność;
– za gruba lub za szeroka głowa;
– fałdy na czole;
– nisko osadzone lub bardzo długie, źle noszone uszy.

 

Materiał zapożyczony ze strony Casarius.pl